Love me tender

Love me tender
Love me sweet
Never let me go
You have made my life complete
and I love you so...



เขาร้องเพลงคลอไปกับเสียงของเอลวิส ขณะที่ลูบผมฉันแผ่วเบา
เสียงของเขาไม่ทุ้มนุ่มอย่างเจ้าของเพลง แต่นาทีนี้ฉันรู้สึกสบายหู
ฉันพาดหัวบนตักเขา หลับตา สัมผัสสายลมอ่อนที่พัดเข้ามา



เรานั่งอยู่ที่นอกชาน เบื้องหน้าเป็นคลองบางกอกน้อย
เป็นเวลาหัวค่ำแล้วในหน้าร้อน ยามนี้เงียบสงบปราศเสียงจากเรือหางยาวหรือเรือโดยสาร
เขาดูมีความสุข ฉันเองก็มีความสุข
เขาลูบตัวฉันแผ่วเบา ฉันหลับตาพริ้ม รู้สึกพร้อมจะหลับในอีกสองสามนาทีนี้
หากเขาตบตัวฉันเบาๆเป็นทำนองว่าจะลุกขึ้น
ฉันยืดตัวขึ้นแล้วเอนกายลงกับพื้นไม้ทันทีที่เขาลุกไป



-----------------------------------------------------

ข้างๆเครื่องเล่นแผ่นเสียงยังมีกรอบรูปโลหะสีเงินที่ดูไม่ใหม่นัก
อันที่จริงแล้ว มันค่อนข้างเก่าทีเดียว
รูปภาพข้างในเป็นภาพขาวดำ

-----------------------------------------------------

เพลง Love me tender ยังคงเล่นไปอย่างต่อเนื่อง
ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไปเดินมาในบ้าน
เขาคงจะทำนั่นทำนี่อย่างที่เขาเคยทำประจำละมั้ง
บางทีอาจกำลังไปสวดมนต์ที่ห้องพระ แล้วก็คงออกมาหาฉัน
ก่อนจะเดินไปปิดไฟให้บ้านไม้ชายคลองหลังเล็กนี้กลืนหายไปกับราตรีกาล
"ไป ไปนอนได้แล้ว เข้าบ้านเถอะ"
นั่นไง จริงด้วย
ฉันค่อยๆลืมตาอย่างเกียจคร้าน แล้วลุกเดินตามเขาเข้าห้องไป

-----------------------------------------------------

ไฟทั้งบ้านดับลงแล้ว
ยามนี้มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องกระทบกรอบรูปโลหะ
หญิงสาวในรูปกำลังแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน
คงเป็นอีก 1 คืนที่คนและแมวคงจะหลับฝันดี



*ขอบคุณ Elvis Presley และเพลง Love me tender สำหรับแรงบันดาลใจในการเขียนงานชิ้นเล็กๆชิ้นนี้