ใช่เพียงใบเขียวเขียวที่ปลิ
ใช่เพียงสายลมพริ้วพริ้วพาด
หากเป็นเงาวาววับจับด้ามขวา
ที่รุกรานวิญญาณแห่งเนื้อไม
หวิวหวิวสายลมครวญคราง
ผาดผิวเสียงธารทางหวนไห้
สิ้นแล้วป่าดงพงไพร
สายฝนหลั่งไหลใกล้ดิน
ชะดินดำอุ่นฝุ่นเปื้อน
พัดผ่านเข้าเคลื่อนทั้งหิน
เมื่อป่าหมดสิ้นจากดิน
น้ำป่าไหลรินลงเมือง
... ... ...
เขียนไว้ ณ thaipoem.com
4 ตุลาคม 2547
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น