วันอังคารที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2554

ศูนย์สิ้น

เธอและเขาต่างไม่รู้

ว่าการตัดสินใจปล่อยมือจากกันครั้งนี้

คือการลาจากกันชั่วนิรันดร์

........................................

ทั้งสองคนวิ่งมาถึงที่โล่ง

วิ่งหนีอะไรบางอย่าง

ลมหายใจหอบเหนื่อย หยดเหงื่อไหลเป็นหนึ่งเดียวกัน

มือทั้งสองต่างเกาะกุมกันไว้แน่น

จะไม่จากกัน

จะไม่แยกกัน

จะไม่ทิ้งกัน

*************************

************************

********************************

*********

***************

****

*****************************************

หากเสียงสาดกระสุนดังไล่หลัง

หากสัญญาณอันตรายกลับชัดเจน

ถึงเวลาต้องตัดสินใจ

การแยกกันอาจพบทางรอดมากกว่า

อย่างน้อยก็เพื่อให้คนหนึ่งรอด

หรือเพื่อให้คนหนึ่งได้ตายเพื่อปกป้องอีกคน

หรือเพื่อให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

.

.

.

เพื่อที่จะไม่ต้องหนีเช่นนี้อีกแล้ว

จะไปให้พ้น จะไปให้ไกลสุดหล้า

จะไม่มีใครตามตัวเราสองคนได้อีกต่อไป

เราจะอันตรธานไปด้วยกัน

.

.

.

ดังนั้นสองคนจึงตัดสินใจปล่อยมือ

ตัดสินใจบีบมือครั้งสุดท้าย

ก่อนจะสลัดออกจากกันและกัน

...สลัดเพื่อกลับมาหลอมรวมกัน...

.

..

.................. ..................

............................. .............................

เขาไปทางซ้าย เธอไปทางขวา

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<...>>>>>>>>>>>>>>>>>>

............................. .............................

.................. ..................

..

0

โอกาสเป็น

...ศูนย์...

0

0

0

เขาจะไม่ได้พบเธออีกแล้ว

...ไม่พบอีกแล้ว...

.........................................................

....................................................

..........................................

................................

...................

......


--------------

M

IIIIIIIIIIIIIIIIIII

w

--------------

เธอยืนอยู่เบื้องล่าง

เห็นเขานั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์กับหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอน้ำตาไหล

.

.

.

.

.

.

เขานั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์กับหญิงสาวคนหนึ่ง

พร่ำนามของเธอซ้ำๆ

"เธอหายไปไหน เธออยู่ที่ไหน ทำไมเธอไม่กลับมา"

เขาน้ำตาไหล

น้ำตาของเขาหยดใส่กระดาษที่เขาถืออยู่ในมือ

หยดแล้ว หยดเล่า

0

0

0

โอกาสเป็นศูนย์

0

0

0

เธอล่องลอยขึ้นมาเหนือเขา

มองเห็นเขาจ้องมองรูปถ่ายของเธอ

หยดสีในภาพเริ่มแตกตัว

ใบหน้าของเธอในภาพเริ่มพร่าเลือน

...ตัวเธอเองก็พร่าเลือน...

เธอร้องไห้

0

0

0

เขาร้องไห้

เอ่ยนามและเรียกหาเธอซ้ำๆ

"คุณอยู่ที่ไหน ทำไมคุณไม่กลับมา"

"ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่ ฉันอยู่ที่นี่"

เธอโอบกอดเขาไว้

เธอร้องไห้

00000000000000000000000000000000

จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

จะไม่ได้พบกันอีกแล้ว

เธอโอบกอดเขาไว้

เธอร้องไห้

เขาร้องไห้

และพร่ำเอ่ยนามของเธอซ้ำๆ

...ว่าเธออยู่ที่ไหน...

ไม่มีความคิดเห็น: