เธอเดินอยู่ในงานวัด
ในงานวัดมีปลาหมึกย่าง ไข่นกกระทาทอด ปาเป้า ชิงช้าสวรรค์ เวทีลูกทุ่ง และงิ้ว
งิ้ว?
เวทีงิ้วเล็ก ขนาดกว้างประมาณ 1 เมตร
บนนั้นมีอุปรากรอยู่ 5-6 ชีวิต สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนออกมาหน้าม่าน
หน้าเวทีมีเก้าอี้พลาสติกกองเป็นชั้นย่อมๆ อยู่ 3 กอง
มีป้าแก่ๆ นั่งดูอยู่ 1 คน มีลุงหน้าไทยนั่งอยู่ข้างเวที
เธอเดินผ่านเวทีงิ้ว หยุดมอง แล้วเดินผ่านไป
เดินผ่านไป
เดินผ่านไป
...
ชะงักและไม่แน่ใจ
...
เธอตัดสินใจเดินย้อนกลับไป และพบว่าหน้าเวทีมีเก้าอี้ว่างวางอยู่ 2 ตัว
ป้าคนนั้นหายไปแล้ว
เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งและดูงิ้วเบื้องหน้า
นักแสดงบนเวทีเหลือบมองเธอ
เธอจ้องมองกลับไป
อุปรากรคนแล้วคนเล่าเดินเข้าออกในฉาก
ฟาดฟันกระบองใส่กัน
และพ่นภาษาจีนออกมาเป็นชุด
เธอไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว
แต่ก็ยังนั่งดูต่อไป
ดูต่อไป
ดูต่อไป
5 นาทีต่อมา อุปรากรทั้งคณะออกมาคำนับผู้ชม
เธอ?
เพียงคนเดียว?
...
นักแสดงทั้งหมดออกมาคำนับผู้ชมเพียงคนเดียว
และค่อยๆ ทยอยเดินออกจากฉากไป
...
เธอจำได้เลือนรางว่า ตอนเด็กๆ เคยนั่งตักอากงดูงิ้วอยู่หน้าโทรทัศน์
นั่งดูแม้จะฟังไม่ออก เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ อากง
พอนึกขึ้นได้แบบนี้ ก็นึกเสียใจที่ 20 ปีผ่านไป...เธอก็ยังดูงิ้วไม่เป็นเหมือนเดิม
นึกเสียใจที่มีเวทีงิ้วตั้งอยู่ในวัด...อุปรากรจีนที่ไม่มีใครดู
แม้ไม่มีใครดู แต่การแสดงก็ยังดำเนินต่อไป... ต่อไป...
ไม่มีการเรี่ยไรเงินค่าชมหลังการแสดงจบ
...คงเป็นการจ้างมาแสดงประกอบงานวัด...
...
เริ่มเก็บเวทีแล้ว
เธอจึงเดินจากเวทีงิ้วมา
งิ้วที่ไม่มีใครต้องการ
งิ้วที่มีนักแสดงหลายชีวิตอยู่บนนั้น
หลายชีวิตที่ต่างทำหน้าที่ของตนเอง...แม้จะไม่มีคนดูเลยก็ตาม
เธอจึงดีใจที่ได้นั่งดูอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้จะฟังไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว
...
เพราะนักแสดงต้องการผู้ชม
ไม่ว่าจะแสดงอะไรก็ตาม แต่การแสดงนั้นก็ต้องการผู้ชม
แม้จะมีผู้ชมเพียง 1 คน ก็ถือว่ามีผู้ชม
ในงานวัดมีปลาหมึกย่าง ไข่นกกระทาทอด ปาเป้า ชิงช้าสวรรค์ เวทีลูกทุ่ง และงิ้ว
งิ้ว?
เวทีงิ้วเล็ก ขนาดกว้างประมาณ 1 เมตร
บนนั้นมีอุปรากรอยู่ 5-6 ชีวิต สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนออกมาหน้าม่าน
หน้าเวทีมีเก้าอี้พลาสติกกองเป็นชั้นย่อมๆ อยู่ 3 กอง
มีป้าแก่ๆ นั่งดูอยู่ 1 คน มีลุงหน้าไทยนั่งอยู่ข้างเวที
เธอเดินผ่านเวทีงิ้ว หยุดมอง แล้วเดินผ่านไป
เดินผ่านไป
เดินผ่านไป
...
ชะงักและไม่แน่ใจ
...
เธอตัดสินใจเดินย้อนกลับไป และพบว่าหน้าเวทีมีเก้าอี้ว่างวางอยู่ 2 ตัว
ป้าคนนั้นหายไปแล้ว
เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งและดูงิ้วเบื้องหน้า
นักแสดงบนเวทีเหลือบมองเธอ
เธอจ้องมองกลับไป
อุปรากรคนแล้วคนเล่าเดินเข้าออกในฉาก
ฟาดฟันกระบองใส่กัน
และพ่นภาษาจีนออกมาเป็นชุด
เธอไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว
แต่ก็ยังนั่งดูต่อไป
ดูต่อไป
ดูต่อไป
5 นาทีต่อมา อุปรากรทั้งคณะออกมาคำนับผู้ชม
เธอ?
เพียงคนเดียว?
...
นักแสดงทั้งหมดออกมาคำนับผู้ชมเพียงคนเดียว
และค่อยๆ ทยอยเดินออกจากฉากไป
...
เธอจำได้เลือนรางว่า ตอนเด็กๆ เคยนั่งตักอากงดูงิ้วอยู่หน้าโทรทัศน์
นั่งดูแม้จะฟังไม่ออก เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ อากง
พอนึกขึ้นได้แบบนี้ ก็นึกเสียใจที่ 20 ปีผ่านไป...เธอก็ยังดูงิ้วไม่เป็นเหมือนเดิม
นึกเสียใจที่มีเวทีงิ้วตั้งอยู่ในวัด...อุปรากรจีนที่ไม่มีใครดู
แม้ไม่มีใครดู แต่การแสดงก็ยังดำเนินต่อไป... ต่อไป...
ไม่มีการเรี่ยไรเงินค่าชมหลังการแสดงจบ
...คงเป็นการจ้างมาแสดงประกอบงานวัด...
...
เริ่มเก็บเวทีแล้ว
เธอจึงเดินจากเวทีงิ้วมา
งิ้วที่ไม่มีใครต้องการ
งิ้วที่มีนักแสดงหลายชีวิตอยู่บนนั้น
หลายชีวิตที่ต่างทำหน้าที่ของตนเอง...แม้จะไม่มีคนดูเลยก็ตาม
เธอจึงดีใจที่ได้นั่งดูอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้จะฟังไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว
...
เพราะนักแสดงต้องการผู้ชม
ไม่ว่าจะแสดงอะไรก็ตาม แต่การแสดงนั้นก็ต้องการผู้ชม
แม้จะมีผู้ชมเพียง 1 คน ก็ถือว่ามีผู้ชม
