ท่ามกลางความมืดมิด หญิงสาวนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาในห้อง
*** *** ***
ฉันคอยมาตลอดว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับมา
เธอกระซิบกับอกเขา อ้อมกอดอุ่นที่เธอโหยหามาทั้งชีวิตบัดนี้ชิดใกล้อยู่แนบกาย ...เพียงแค่เงยหน้าขึ้น ก็พบกับแววตาที่ทำให้เธอลืมเลือนทุกอย่างในโลก
เธอรักฉันไหม
...
รักสิรัก ...ผมรักคุณ
เขากอดกระชับเธอแน่นขึ้น และจูบเธอเนิ่นนาน
ทั้งสองแทบจะละลายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว จมลงในความเงียบงัน กลิ่นของบางอย่างที่คล้ายกับความรักอบอวลอยู่ในห้อง
เธอยอมแลกทุกสิ่งเพื่อกักขังอยู่ในห้วงเวลานี้ ...ทุกสิ่งทุกอย่าง
*** *** ***
จดหมายฉบับล่าสุดนั่นอะไรน่ะ
ก็คำตอบที่ว่าทำไมวันนั้นเราถึงไม่คุยกับเธอ ไม่ไปอยู่ใกล้ๆ เธอเลยไงล่ะ
เล่นบ้าอะไรของเธอเนี่ย
บ้าตรงไหน ...ก็แค่อยากแอบมองคนที่ชอบอยู่ไกลๆ ...ก็แค่นั้นเอง
*** *** ***
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เธอหยิบมันขึ้นมาจากโต๊ะ ...และมองชื่อของคนที่โทรเข้ามาอย่างแปลกใจ
สวัสดีค่ะ
...เงียบ...
ว่าไง ...โทรมามีไรเหรอ
...เงียบ...
เธอนิ่งฟังและรอคอย รู้ว่าปลายสายยังคงอยู่ตรงนั้น
...เงียบ...
คิดถึงนะ...
อะไรนะ?
... ... ...
แค่นี้แหละ...
แล้วปลายสายก็ตัดไป
*** *** ***
ท่ามกลางความมืดมิด หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แสงสว่างจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นภาพถ่ายต่างขนาดมากมายที่ติดอยู่ทั่วทุกมุมของห้อง มันเป็นภาพสถานที่ต่างๆ ทั้งพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ สนามหลวง สวนสยาม ไล่เลยไปจนถึงชายหาดขาวสะอาด น้ำทะเลสีฟ้าสวย อาทิตย์ยามลับขอบฟ้า ทุ่งดอกกระเจียว น้ำตกจากผาสูง และใบหน้าด้านข้างของผู้ชายคนหนึ่ง ...คนที่ตรึงเธอไว้ราวกับใช้เวทมนตร์
ทุกภาพเป็นภาพสี สะท้อนความงดงามของแต่ละสถานที่ได้อย่างน่าชื่นชม หากมีเพียงชายหนุ่มนั้นที่อยู่ในภาพขาวดำ
เธอจุดบุหรี่ขึ้นสูบ สูดลมหายใจลึก พ่นควันขาวขึ้นไปเบื้องบน
ท้องฟ้ามืดมิด บัดนี้แกมด้วยสีแดง กลิ่นไอฝนละล่องมาตามลม
*** *** ***
รักสิ ...เราสองคนเลยขีดขั้นของคำว่า “คนรัก” มาแล้วนะ
หมายความว่าไง
ไม่รู้สิ ...อยู่เงียบๆ ทีไร ก็คิดถึงเธอขึ้นมาทุกที ...ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วแท้ๆ
...
ที่เราต้องพูดออกไปอย่างนั้น เพราะเราไม่อยากให้ความสัมพันธ์ทั้งเรากับเขา และเรากับเธอ ต้องสะบั้นลง
หมายความว่าไงก็ถึงแม้ว่าเราจะคบกับเขาอยู่ แต่เราก็ไม่เคยลืมเธอ เธอยังสำคัญสำหรับเรานะ
...ที่เธอพูดว่า “รัก” เธอหมายความอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหม...
รักเธอนะ ...จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ
*** *** ***
ควันสุดท้ายล่องลอยไปกับสายฝนที่พรำน้อยๆ อยู่เบื้องนอก
ภายในห้องยังคงมืดสนิท
คิดถึงนะ...
คือความคิดถึงที่เต็มตื้นอยู่ในอก
คือความรักและความทรงจำที่เธอพยายามจะลืมมัน
บัดนี้ ชัดแล้ว ...ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ลืมเขาไม่ได้
ชัดแล้วว่าเธอลืมรักนี้ไม่ได้
...เช่นเดียวกับที่เขาเองก็ลืมเธอไม่ได้ ...ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่ก็ตาม
ปล่อยให้รักนี้เติบโตและผลิบานอย่างเดียวดายต่อไปดีไหม
เมื่อป่วยการที่จะพยายามหลีกหนี ป่วยการที่จะพยายามเริ่มต้นใหม่กับใคร
ใจเธอคล้ายมีแสงสว่างเล็กๆ วูบขึ้น
ภาพขาวดำของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็นภาพสวยงามแสนเศร้ารูปหนึ่ง
ภาพของคนสองคนที่เดินจูงมือกันอยู่ริมทะเล
แสงของอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงสว่างไสว เกลียวคลื่นสองประกายสีทองจับใจในภาพนั้น
ระยิบระยับ ...หยดน้ำบนดวงตาของหญิงสาว ณ ตอนนี้
เธอรินน้ำตาและมองภาพนั้นอย่างตื้นตัน
โอบกอดตัวเองไว้ อบอุ่นราวกับคนที่เธอรักกำลังตระกองกอดเธออยู่
ความอบอุ่นที่ประทับตรึงอยู่ในความทรงจำ
ฝนหยุดตกแล้ว ...เช่นเดียวกับที่เธอเองก็หยุดร้องไห้นานแล้ว
หากน้ำตาหยดนี้คือคำสัญญาว่าต่อแต่นี้ไป ...เธอจะถนอมรักนี้ไว้กับใจ
ความรักไม่เคยไปจากเธอ ...แม้ข้างเธอจะไร้เงาของใครคนหนึ่งคนนั้น
แต่ความรักก็ไม่เคยไปจากเธอ
แม้กาลเวลาได้หมุนเวียนจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ...ไปจนชั่วกาล
คิดถึงนะ...
ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน
เธอกระซิบเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่สายฝนได้โปรยปรายลงมาอีกครั้ง...
