จำ (สดุดีบรรพชนชาว 14 ตุลา)

ลืมเอ๋ยลืมเลือน
เสมือนทุกสิ่งอย่างเพิ่งผ่านพ้น
ห้วงความคิดทุกภาพยังหมุนวน
ทุกผู้คนกระจ่างแจ่มแย้มความจริง

ภาพเหตุการณ์วันก่อนเก่าเล่าฝันร้าย
ภาพผู้คนล้มตายคล้ายหยุดนิ่ง
เหลือเพียงอนุสรณ์ที่ถูกทิ้ง
เพื่ออ้างอิงประวัติศาสตร์ที่พลาดไป

ลืมเอ๋ยลืมแล้ว
คงไม่แคล้วนำเรื่องเก่ามาเล่าใหม่
ผ่านเคเบิ้ลผ่านสีสันศิวิไลซ์
เบ่งอำนาจบาตรใหญ่ในแผ่นดิน

ภาพเหตุการณ์วันนี้ที่เมืองหลวง
บุกทะลวงทุบทลายมลายสิ้น
เลือดล้างไทยใครสิ้นชาติขาดชีวิน
รอขวานทองแหว่งหวิ่นค่อยสำนึก?

ลืมเอ๋ยลืมจำ
รอยน้ำตายังตอกย้ำตกผลึก
คราบโลหิตไม่เปลี่ยนแปรในแผลลึก
ย้ำให้นึกถึงฝันร้ายในวันวาร

จะกู่ก้องร้องทำไมในวันนี้
กล้าเรียกร้องสิทธิ์เสรีอย่างกล้าหาญ
พื้นที่เหยียบแดนที่ย่ำมายาวนาน
ใครวายปราณให้ชาติคงอสงไขย

จำเอ๋ยจำมั่น
กี่หมื่นพันผู้ล้มหายช่วยเราไว้
สมัครสมานหวงแหนในแดนไทย
อย่าปล่อยให้'มารคราบคน'มาปล้นเมือง


***

ขอสดุดีเหล่าบรรพชน 14 ตุลาค่ะ