แช่ไว้ให้แข็ง

หล่อนเปิดตู้เย็น

หยิบ ความจริง และ ความเสมือนจริง ขึ้นมาวางบนโต๊ะ

เป็นเวลานานพอสมควรที่หล่อนแช่แข็งสองสิ่งนี้ไว้ในช่องฟรีซ

ตอนนี้หล่อนต้องละลายน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนพื้นผิว

มันไม่ง่ายนักกับการยอมให้การยืดเวลาสิ้นสุดลง

หล่อนหยิบมีดออกมาจากฝัก

ใช้ฝักมีดกระเทาะน้ำแข็งซึ่งบัดนี้เริ่มละลายตัวเอง

เวลาที่ถูกแช่แข็งไว้เริ่มเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง

หล่อนค่อยๆปอกเปลือกความจริงด้วยความหวาดหวั่น

กลัวเหลือเกินว่าเมื่อถึงที่สุดแล้ว

สิ่งที่อยู่ลึกที่สุดคือความเข้าใจผิดของหล่อนเอง

...ความจริงที่ไม่จริง...

หล่อนปอกอย่างไม่หยุดหย่อน

และพักมีดเมื่อปอกความจริงไปได้ครึ่งหนึ่ง

พบว่าเลือดแดงฉานเริ่มไหลออกมาจากความจริง

ด้วยความตกใจ หล่อนทำมีดหลุดมือ

มีดปักลงที่เท้าขวาซึ่งเป็นเท้าที่หล่อนใช้เริ่มออกเดินเสมอ

เลือดไหลออกมาจากเท้า แต่หล่อนไม่สนใจ

หล่อนเขยกไปที่อ่างล้านจาน

แล้วแช่ความจริงไว้ในกะละมังที่มีน้ำอยู่เต็ม

หล่อนเริ่มรู้สึกปวดที่เท้าขวาหนึบๆ

แต่หล่อนพยายามเพิกเฉย

หล่อนผินสายตากลับไปมอง

ควมเสมือนจริงกำลังรออยู่บนโต๊ะ

หล่อนจึงเขยกกลับไปช้าๆ

ก้มลงหยิบมีดที่พื้น มองความเสมือนจริงอย่างชั่งใจ

ก่อนจะค่อยๆจรดคมมีดลง

...ด้วยความไหวหวั่น...

ทันทีที่คมมีดชำแรกผ่านเนื้อความเสมือนจริงเข้าไป

เหมือนมีเข็มปลายแหลมที่ลนไฟมาแล้วอย่างดีแทงเข้ามาที่หัวใจ

หล่อนทรุดลงกับพื้น

ความเสมือนจริงยังเย็นฉ่ำอยู่ในมือ

คือความกลัวที่แล่นปราดเข้ามา

หล่อนกลัวว่าเมื่อปอกความเสมือนจริงมากเท่าไหร่

หล่อนจะสูญเสียความเชื่อมั่นต่อสิ่งที่เคยเชื่อมาตลอดมากขึ้นเท่านั้น

และหากทุกอย่างกลับตาลปัตร

ไม่มีสิ่งใดเป็นอย่างที่เคยเป็น

...

หล่อนจะจัดการกับความรวดร้าวในใจอย่างไรดี

...

มันคงสายไปแล้ว

ตั้งแต่หล่อนหยิบความจริงและความเสมือนจริงออกมาจากตู้เย็น

เวลาที่ถูกหยุดไว้ ณ บัดนี้มันเริ่มเดินอีกครั้ง

หล่อนไม่รู้ว่า

นี่เป็นการปล่อยให้เวลาเดินไปข้างหน้า หรือเป็นการนับเวลาถอยหลังกันแน่

...

หล่อนคว้าความจริงจากกะละมัง

อีกมือหนึ่งยังถือความเสมือนจริงเอาไว้แน่น

เปิดตู้เย็นแล้วปาพวกมันเข้าช่องฟรีซเหมือนเดิม

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า

...

ไม่ทันแล้ว