เส้นแบ่งของความฝันกับความจริง
มันชัดเจนขึ้นตอนที่ความเอียงของโลกมันกลับมาอยู่ในระนาบเดิม
ความรู้สึกหวิวๆยังทำให้หัวสมองมึนตื้อ
ถ้าจะบอกว่าอยากจะมึนๆอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆจะฟังดูแปลกไหม?
...อยากให้โลกมันเอียงแบบนี้ไปเรื่อยๆ...
มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะลอยละล่องอยู่บนไวกิ้งไปตลอดชีวิต
แต่ช่วงเวลาที่เวลาหยุด - และเราลืมเลือนทุกสิ่ง
มันเป็นความสุขจนแทบจะร้องไห้
จนแทบจะไม่อยากกลับมาอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง
ท่ามกลางแสงสีแดงอันพร่างพราย
ความรู้สึกเหมือนฝันที่กำลังโอบกอดเราอยู่
จะบ้ามากมั้ยที่จะยินยอมอยู่บนไวกิ้งไปตลอดชีวิตจริงๆ
...
แม้สุดท้ายจะมีแค่เราบนเรือลำนี้ก็ตาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น