กาลครั้งหนึ่ง...โลกเอียง

ครั้งล่าสุดที่ไปสวนสนุกก็หลายปีมากแล้ว
เครื่องเล่นชิ้นโปรดในสวนสนุกของฉันคือ ไวกิ้ง และ รถไฟเหาะตีลังกา
ฉันชอบความรู้สึกหยุดค้างกลางอากาศ ก่อนจะทิ้งดิ่งลงมา





สายลมที่ปะทะใบหน้า
โลกในอีกมุมมองนึง
รู้สึกหวิวๆในช่องท้อง
ความรู้สึกปลดปล่อย สมองโล่ง และไม่ต้องคิดอะไรในชั่วขณะนั้น







เป็นความรู้สึกวิเศษที่พอจะเทียบเท่ากับวินาทีแรกที่กินไอติม
วินาทีแรกที่เนื้อตัวเย็นๆสัมผัสกับผ้าขนหนูอุ่นๆ
วินาทีแรกที่สูดเอาอากาศเข้าไปเต็มปอดหลังจากที่เพิ่งขึ้นจากน้ำ














มันเป็นความรู้สึกสดชื่น
และรู้สึกว่าโลกนี้ช่างสวยงาม
มันทำให้ใจหวิว
และก็ทำให้เรื่องอื่นใดไม่สำคัญอีกต่อไป











เป็นช่วงเวลาที่เราพร้อมจะลืมเลือนทุกอย่าง
ลืมไปหมดว่าเราเป็นใคร
ลืมไปหมดว่าสิ่งที่เราต้องทำคืออะไร
นาทีนั้นเหตุผลและความจริงถูกเรือไวกิ้งเหวี่ยงออกไปยังปลายฟ้า
คงเหลือแต่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ลืมเลือนทุกอย่างในโลก
คือตัวฉัน...ที่ตอนนี้ไม่อยากสนใจอะไรอีกต่อไป










เพียงแค่อยากจะดื่มด่ำความรู้สึกในโมงยามที่โลกเอียง
...เสี้ยววินาทีสั้นๆนี้...
...ก่อนที่มันจะผ่านพ้นไป...
ฉันขอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง
คนที่อยากจะโอบกอดโลกเอียงๆใบนี้ไว้
...อย่างสัตย์ซื่อต่อหัวใจตนเองที่สุด...