เพียง-หรือ-แค่-มายา

มันเป็นแค่ค่ำคืนหนึ่งในกรุงเทพ
เป็นคืนที่ไม่มีอะไรพิเศษ
ยังคงวุ่นวายและสับสนเหมือนทุกๆคืนที่เป็นมา
หล่อนไม่รู้ว่าพ้นจากคืนนี้
ความวุ่นวายสับสนนั้นจะเพิ่มขึ้นหรือลดลงกันแน่
อันที่จริง หล่อนยังไม่รู้อะไรแน่ชัด


ก้าวย่างผ่านเข้าไปในผับแห่งหนึ่งในคืนนั้น
รอบกายคล้ายดังมายาภาพ
สดใส จัดจ้าน เปี่ยมไปด้วยอารมณ์
หล่อนยังไม่รู้แน่ชัดว่าค่ำคืนนี้หล่อนตกอยู่ในภาวะอารมณ์ใด
ยังคงเป็นการเดินไปในกลุ่มหมอกควัน


เมื่อหล่อนเดินฝ่าเข้าไปในฝูงชน
เสียงดนตรีเร้าอารมรณ์
สะโพกส่ายร้อนเร่า มืดสลัวเจือด้วยแสงสีจัด
หล่อนยิ้ม เป็นเพียงยิ้มอ่อนระบายบนใบหน้า
แววตาหล่อนคล้ายระริก
บางทีอาจเป็นเพียงเปลวระริกจากแสงไฟใช่แววตา
หรืออาจเป็นแรงปรารถนาในก้นบึ้ง
หล่อนยังไม่รู้อะไรแน่ชัด


คราวแรก
หล่อนคิดจะทิ้งเรื่องราวและปัญหาใดใดที่รบกวนจิตใจไว้เบื้องหลัง
หล่อนประสบความสำเร็จดังหมายมาด
พริ้วไหวไปกับดนตรี
สบสายตากับชายหนุ่ม
ยั่วเย้า ยิ้มเยือน
เพียงคนแปลกหน้าในคืนนี้ หล่อนคิด
เราต่างเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน


คนแปลกหน้าที่บังเอิญแนบชิด
แลกลมหายใจ
โอบไหล่
ยักย้ายในจังหวะเดียวกัน
ดนตรียังคงบรรเลงต่อไป
บทรักลวงๆยังคงบรรเลงคลอไป
ใกล้ ห่าง ใกล้ ห่าง ใกล้ แนบ ชิด ห่าง ใกล้ ชิด
สาวเท้า ยักไหล่ ยิ้มยั่ว เย้ายวน สนุกเสนาะ กระหวัด เคล้าคลอ
หากเพียงเพลงเศร้าแผ่ว ...ดัง
โดยไม่รู้ตัว น้ำตาไหลลงมาเป็นทาง
กะพริบตาถี่
หากคราวนี้ไม่อาจไล่หยดน้ำเค็มปร่าไปได้
หล่อนละจากคู่รักชั่วคราวเพื่อปาดน้ำตา
ยิ้มขื่นๆให้ตัวเอง
ดนตรีจังหวะแรงเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง
หล่อนไม่ลังเลเมื่อมือนั้นยื่นมาตรงหน้า
ฉุดให้ลุกขึ้นแล้วสาวเท้าแนบชิดกันอีกครั้ง

[ลืม-ไป-(ไม่)-ให้-หมด]

ริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา
คล้ายจะดึงให้ลืมเลือนทุกสิ่ง


ดนตรีหยุดลง
ค่ำคืนกลับสว่างแสบไสว
มือนั้นยังจับไว้ไม่ปล่อย
แววตาคล้ายตัดพ้อ
หล่อนยิ้มขำ
เราต่างเป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกัน
เมื่อค่ำคืนจบลง ความฝันก็จบตาม
...ถึงเวลากลับไปสู่ความจริงแล้ว...
ริมฝีปากบดรุนแรงคล้ายดึงดัน
ก่อนที่จะคลายออกอย่างจำนนต่อเรื่องราวที่ไม่มีวันเป็นจริง


สาวเท้าออกจากผับนั้น
นาทีต่อไปจะเป็นเช่นไร
หล่อนยังไม่รู้แน่ชัด


...
เขียนไว้เมื่อวันที่ 25 มิ.ย. 2550